Gemengde Cirkels

Gemengde cirkels – waar verbinding soms ook mag schuren

Een cirkel met mannen én vrouwen klinkt misschien eenvoudig. We zitten samen, luisteren naar elkaar en delen wat er leeft. Maar eerlijk? Zo eenvoudig is dat niet altijd.

Want zodra mannen en vrouwen samen in een ruimte zitten, komt er vaak meer mee binnen dan alleen het verhaal dat we vertellen. Er is hoe we naar elkaar kijken, hoe we ons gedragen en hoe graag we begrepen, gezien of misschien zelfs aantrekkelijk gevonden willen worden.

Soms zeggen we iets anders wanneer er iemand tegenover ons zit die ons raakt. Soms houden we net iets in. En soms voelen we pas in zo'n gemengde groep hoeveel rollen we eigenlijk voortdurend spelen.

Je hoeft hier niemand te overtuigen

We zijn het zo gewoon geworden. Sterk zijn, interessant zijn, grappig zijn, zorgzaam zijn. Niet te gevoelig, niet te luid en vooral niet te kwetsbaar.

Mannen die geleerd hebben om vooral niet te veel te voelen. Vrouwen die geleerd hebben om vooral rekening te houden met wat een ander nodig heeft. En ja, dat zijn veralgemeningen. Niet iedere man is gesloten en niet iedere vrouw loopt zichzelf voorbij. Maar laten we ook niet doen alsof die patronen nergens bestaan.

In een gemengde cirkel kunnen ze plots heel zichtbaar worden. Niet omdat iemand ze moet aanwijzen, maar omdat je ze zelf begint te voelen.

Waarom durf ik dit hier eigenlijk niet te zeggen? Waarom wil ik dat die persoon mij begrijpt? Waarom raak ik geïrriteerd door wat iemand vertelt? Waarom voel ik me plots onzeker?

En misschien nog interessanter: waarom gedraag ik me anders dan wanneer ik alleen tussen mannen of alleen tussen vrouwen zou zitten?

Daar begint het voor mij pas echt boeiend te worden.

Niet alles hoeft opgelost te worden

Een cirkel is voor mij geen therapiesessie en ook geen plaats waar iemand je komt vertellen hoe je moet leven. Er hoeft zelfs niet altijd een antwoord te komen.

Soms zegt iemand iets en blijft het gewoon even liggen. Dat kan ongemakkelijk zijn, want we zijn stilte niet meer zo gewend. We willen reageren, adviseren, geruststellen of vertellen dat we hetzelfde hebben meegemaakt.

Maar misschien heeft iemand helemaal geen oplossing nodig. Misschien wil die gewoon eens kunnen zeggen: "Dit is hoe het voor mij voelt." Zonder dat iemand het onmiddellijk probeert recht te zetten.

Gewoon luisteren, zonder oordeel. Dat klinkt eenvoudig, maar probeer het maar eens.

En ja, aantrekkingskracht kan bestaan

Dit is misschien het stukje waar we soms wat omheen lopen. Wanneer mannen en vrouwen samenkomen, kan er aantrekkingskracht zijn. Uiteraard. We blijven mensen.

Je kunt iemand interessant vinden, mooi, warm of intrigerend. Daar is op zich niets mis mee. Het wordt pas ingewikkeld wanneer een cirkel een verborgen datingavond wordt, wanneer grenzen vervagen of wanneer iemand zich niet meer vrij voelt om gewoon aanwezig te zijn.

Een goede gemengde cirkel hoeft aantrekkingskracht niet te ontkennen, maar hoeft er ook niets mee te doen. Je kunt iets voelen zonder er onmiddellijk een verhaal van te maken.

Misschien is dat op zichzelf al een mooie oefening. Niet elk gevoel hoeft een vervolg te krijgen en niet iedere verbinding moet ergens naartoe leiden.

Verschillen mogen er zijn

Wat ik zelf boeiend vind aan gemengde groepen, is precies dat verschil in beleving. Een man vertelt iets en een vrouw denkt: "Zo had ik dat nog nooit bekeken." Of omgekeerd.

Je hoort hoe iemand een relatie beleeft, een afwijzing, ouderschap, eenzaamheid, seksualiteit, angst of liefde. En plots begrijp je iets wat je voordien alleen vanuit je eigen kant bekeken had.

Niet omdat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus. Alsjeblieft niet. Maar omdat we allemaal vanuit een ander leven, lichaam, verleden en referentiekader naar dezelfde dingen kijken.

Dat verschil hoeft niet weggewerkt te worden. Het mag net aanwezig zijn. We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn om elkaar toch te respecteren.

Geen toneel, geen perfecte wereld

Misschien is dat uiteindelijk waar zo'n cirkel voor mij over gaat. Even stoppen met optreden. Niet de sterke man, niet de zelfstandige vrouw, niet degene die alles begrijpt of altijd het juiste antwoord heeft. Gewoon een mens tussen andere mensen.

Met twijfel, verlangens, onzekerheden en stukken waar je trots op bent. Maar evengoed met kanten van jezelf die je liever wat verstopt.

En laten we eerlijk zijn: ook in een cirkel zitten ego's. Mensen die graag praten, mensen die bijna niets zeggen, mensen waarmee je onmiddellijk verbinding voelt en mensen waarbij dat totaal niet gebeurt.

Dat hoeft ook niet. Verbinding betekent voor mij niet dat iedereen elkaar fantastisch moet vinden. Het betekent dat er voldoende veiligheid en respect is om jezelf te kunnen zijn, zonder voortdurend beoordeeld of veranderd te worden.

Een gemengde cirkel hoeft daarom niet altijd comfortabel te zijn. Misschien is hij soms juist waardevol omdat hij dat niet is. Omdat iemand iets zegt wat binnenkomt, omdat je weerstand voelt of omdat je plots beseft: "Verdorie, ik doe dit zelf ook."

Maar er is wel een grens. Ongemak kan iets in beweging zetten, maar onveiligheid is geen doel op zich. Niemand hoeft persoonlijke ervaringen te delen om erbij te horen. Respect voor elkaars grenzen blijft de basis.

Gewoon samen, als mens

Geen podium, geen goeroe en geen wedstrijd wie het meest bewust is. Geen verplichting om je ziel volledig bloot te leggen of om met een groot inzicht naar huis te gaan.

Je deelt wat op dat moment klopt. Je luistert, voelt en misschien schrijf je iets op. Misschien lach je, misschien wordt het stil en misschien ontdek je iets over jezelf wat je helemaal niet verwacht had.

Voor mij hoeft een gemengde cirkel geen plek te zijn waar iedereen hetzelfde denkt of voelt. Integendeel. Het mag een plek zijn waar verschillen bestaan, waar dingen soms schuren en waar we elkaar toch blijven zien als mens.

En misschien ga je uiteindelijk gewoon naar huis met het gevoel: "Ik moest hier even niemand anders zijn dan mezelf."

Voor mij hoeft een cirkel niet veel meer te zijn dan dat. En tegelijk is dat best veel.

Aho 🪶