Mannencirkels: sterk zijn is soms gewoon jezelf durven zijn

Een groep mannen die samen in een kring zit. Voor de ene klinkt het bijzonder, voor de andere misschien wat vreemd. Maar wat gebeurt daar nu eigenlijk?

Mannen onder elkaar, maar dan eens anders

We kennen het allemaal wel. Mannen praten over hun werk, auto's, sport, hun hobby's of wat er in de wereld gebeurt.

Maar hoe vaak vragen we elkaar écht hoe het gaat? En dan bedoel ik niet dat snelle 'alles goed?' waarop we bijna automatisch 'ja hoor' antwoorden.

Hoe vaak zeggen we dat we ergens mee worstelen? Dat we ons soms alleen voelen, twijfelen of gewoon even niet weten welke richting we uit willen?

Niet zo vaak, denk ik.

En misschien is dat net waarom mannencirkels steeds meer belangstelling krijgen.

Wat is een mannencirkel eigenlijk?

Eigenlijk is het vrij eenvoudig.

Een aantal mannen komt samen om ervaringen te delen, naar elkaar te luisteren en even stil te staan bij wat er in hun leven speelt.

Geen cafépraat, geen wedstrijdje wie het sterkst is of wie de beste oplossingen heeft.

Gewoon mensen die samenkomen, ieder met hun eigen verhaal.

Dat kan gaan over relaties, verdriet, verlies, vaderschap, eenzaamheid, liefde of de zoektocht naar jezelf.

En weet je wat het mooie eraan kan zijn? Je ontdekt soms dat die andere man, die er aan de buitenkant zo zelfzeker uitziet, met precies dezelfde vragen rondloopt als jij.

Maar voelt dat altijd goed?

Nee. En dat mogen we ook gerust zeggen.

Niet iedere mannencirkel voelt voor iedereen als een veilige plek.

Soms is de aanpak wat intens. Soms voel je geen aansluiting met de groep. Of misschien wordt er meer van je verwacht dan waar je op dat moment klaar voor bent.

En dat is voor mij een belangrijk punt.

Verbinding kun je niet afdwingen. Vertrouwen moet kunnen groeien.

Je hoeft niet plots je hele levensverhaal op tafel te gooien omdat je toevallig in een kring zit.

Je mag luisteren. Je mag stil zijn. Je mag twijfelen. En je mag ook beslissen dat iets niet bij je past.

Een goede begeleider respecteert die grenzen en zorgt ervoor dat niemand onder druk wordt gezet.

Want jezelf leren kennen betekent ook leren voelen waar je grenzen liggen.

Kwetsbaarheid is geen zwakte

We zijn als mannen vaak opgegroeid met het idee dat we sterk moeten zijn.

Niet te veel klagen. Doorgaan. Oplossen. Je plan trekken.

En daar is op zich niets verkeerd mee.

Maar soms wordt dat sterk zijn ook een soort harnas. Eentje dat we zo gewoon zijn te dragen dat we vergeten hoe het voelt om het even uit te doen.

Misschien zit echte kracht soms net in durven zeggen:

Vandaag gaat het even niet.

Of:

Ik weet het eigenlijk ook allemaal niet zo goed.

En misschien hoeft daar zelfs geen antwoord op te komen.

Soms is iemand die gewoon luistert al voldoende.

Moet iedere man dan naar een mannencirkel?

Absoluut niet.

De ene vindt verbinding tijdens een wandeling, de andere tijdens het dansen, sporten, een goed gesprek of gewoon bij een vriend aan de keukentafel.

Het gaat uiteindelijk niet om die kring.

Het gaat om een plek vinden waar je jezelf kunt zijn, zonder iets te moeten bewijzen.

En als een mannencirkel je daarbij helpt, dan kan dat een heel mooie ervaring zijn.

Maar als het niet goed voelt, hoef je jezelf niet te overtuigen om toch te blijven.

Ook dat is luisteren naar jezelf.

En misschien is dat wel de essentie...

We zijn allemaal op zoek naar iets. De ene naar rust, de andere naar verbinding, herkenning of gewoon wat meer begrip.

En soms vinden we dat op plaatsen waar we het nooit hadden verwacht.

Voor mij hoeft een mannencirkel geen groot of bijzonder gebeuren te zijn.

Als je er gewoon even mens mag zijn, met alles wat daarbij hoort, dan is dat misschien al meer dan genoeg.

Want uiteindelijk willen we toch allemaal hetzelfde? Gezien worden, gehoord worden en vooral onszelf kunnen zijn.

En daar hoeven we niet altijd zoveel woorden aan vuil te maken.

Aho 🪶