Shamballa Vision Equinox: een stukje paradijs op aarde

Sommige weekends draaien om veel meer dan wat er op het programma staat. Om de mensen die je ontmoet, de verhalen die je raken en de ruimte om gewoon even te zijn. Zo kijk ik terug op Shamballa Vision Equinox, van 25 tot en met 27 september.

Mijn weekend begon al op donderdagavond, toen ik met de camper aankwam. Ik kreeg een mooi plaatsje aangeboden en maakte het me gemakkelijk: tafeltje buiten, stoeltjes erbij. Het was een prachtige dag, dus eerst nog even genieten van de zon. Daarna wandelde ik naar het evenement, waar ik me aan de kassa meldde om het resterende bedrag voor de entree te betalen.

De locatie was heerlijk groen. Veel planten, veel mensen en toch zoveel rust. Een plek waar ik later ook bijzonder goed zou slapen in mijn camper.

Tijdens de eerste avond kwamen mensen samen rond een kampvuur. Er werd gezongen en er ontstond een samenzijn dat me raakte. Rond het vuur zitten, naar elkaar luisteren en verbinding voelen: meer hoefde dat moment niet te zijn.

Een van de mooiste ervaringen van het weekend vond ik de vrouwen- en mannencirkel. Vooral wat er daarna gebeurde, bleef bij me. De mannen en vrouwen kwamen weer samen en maakten elkaar het hof met een lofzang. Die ontmoeting, die samensmelting van de twee groepen, had iets heel bijzonders. Een mooi samenspel, vol aandacht voor elkaar.

Op zaterdagmorgen was er ook een cacaoceremonie. Voor mij was dat een fijne manier om mijn hart open te zetten en andere mensen te leren kennen. Elkaar in de ogen kijken, even de tijd nemen om elkaar werkelijk te zien. Ze zeggen weleens dat ogen de spiegel van de ziel zijn. Tijdens zo’n ontmoeting begrijp je waarom.

Tussen de activiteiten door was er gelukkig ook tijd om wat rond te dwalen. Langs de kraampjes slenteren, vrienden spreken, wat soezen in het gras en mijn gedachten laten gaan. Van die eenvoudige festivalmomenten die net zo goed bij het weekend horen als de grote belevenissen.

En groots was de vuurshow zeker. Wat me vooral meenam, was het verhaal. Zeerovers die op verovering trokken, een draak, vuur en spektakel: het geheel verveelde geen seconde. Een grote carrousel met een paard bovenop werd in brand gestoken, en de performers haalden indrukwekkende dingen uit met vuur. Maar het was het verhaal dat alles samenbracht en de show voor mij zo mooi maakte.

Na de vuurshow kon er nog gedanst worden. Dat heb ik aan mij voorbij laten gaan; ik had het wat te koud gekregen. Voor mij mocht de avond rustig eindigen.

Zondag bleef ik wat langer in bed liggen, tot een uur of negen. Even uitslapen in de camper, voordat ik weer het terrein op ging.

Daar nam ik een stukje deel aan de drumcirkel. Mijn eigen drum was ik vergeten, maar ik kon wel meezingen. Ook zo maakte ik deel uit van het geheel. Het was een bijzondere drumcirkel, anders dan andere die ik had meegemaakt. Er was vertoon en vertier, maar ook zoveel verhaal en liefde.

Paradise on earth. Zo voelde het voor mij. Een klein stukje paradijs op aarde.

In de namiddag volgde nog een zangcirkel, waarin we samen mantra’s en liedjes zongen. Daarna kwam de eindceremonie. Iedereen werd bedankt: voor de bijdrage aan het weekend, voor wat er gedaan was en ook gewoon voor de aanwezigheid.

Dat vond ik een mooie afsluiting. Want naast alle ceremonies, de muziek en het vuur waren het vooral de mensen die dit weekend bijzonder maakten. Het samen zingen, elkaar aankijken, bij het kampvuur zitten en de tijd nemen om elkaar te ontmoeten.

Ik kijk terug op Shamballa Vision Equinox als een weekend vol rust, verwondering en verbinding. Met grote momenten die indruk maakten, en kleine momenten die me minstens even lief zijn. hier met schrijven... aho